www.napiprojekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Na podstawie powieści E.M. Forster
"Pokój z Widokiem"
We Florencji
Charlotte Bartlett, Dama do towarzystwa
Lucy Honeychurch kuzynka i podopieczna panny Bartlett
Pan Emerson, angielski turysta
George Emerson
Wielebny pan Beebe
Wielebny pan Eager kapelan kościoła anglikańskiego we Florencji
Eleanor Lavish, pisarka
Panny, Katarzyna i Teresa Alan
Siniorita z Cockney
W Anglii
Cecil Vyse
Pani Vyse, matka Cecila
Pani Honeychurch
Freddy Honeychurch
Sir Harry Otway, właściciel ziemski
Minnie Beebe
Pensjonat Bertolini
Nie tego oczekiwałyśmy.
Miałyśmy mieć widok na Arno.
Signora napisała: "Pokoje południowe są z widokiem i leżą obok siebie."
Zamiast tego dała nam osobne pokoje od północy i bez widoku.
Musimy się szybko przebrać, bo jeszcze stracimy kolację.
Nie powinna była tego zrobić. Nie powinna.
Mnie wystarczy byle co, ale chciałam żebyś ty miała widok.
Ty też musisz mieć widok.
- Buonasera. - Buonasera.
Panno Lavish, co za rekomendacja.
Owszem, panno Alan.
Między nędzą Londynu a nędzą Prato istnieje wielka przepaść.
Kraj można poznać zbaczając z wydeptanych szlaków
oglądając małe miasteczka: Gubbio, Settignano, Galuzzo,
San Gimignano, Monteriggioni.
Stanowią urzekającą mieszankę prymitywizmu i klasycznego antyku.
- Panno Pole. - Słucham panie Emerson.
Co pani pije? To chyba nie lemoniada?
- Ależ tak. - Proszę to odstawić.
Lemoniada to zwykły kwas, niezdrowy dla żołądka.
Powiem signorze, że masz otrzymać wolny południowy pokój z widokiem.
A czemu nie ty? - Nalegam.
To mięso zostało wygotowane.
Całkiem straciło smak.
Monteriggioni to oryginalne miasteczko
zamieszkane przez prawdziwych Włochów Prostych i uroczych..
Czy to nie w Monteriggioni widziałyśmy chabry?
Całe pole... To było urocze.
Uważam, że chaber to najpiękniejszy kwiat. - Prawda, panno Lavish?
Ja lubię bardziej okazałe kwiaty. Zuchwałą różę, namiętnego tulipana.
- Twoja matka by mi tego nie wybaczyła.. - Przeciwnie!
Wykluczone! Widok na Arno jest twój.
Czemu się kłócimy, skoro go nie mamy?
Ja mam pokój z widokiem. George także.
Mój syn - George.
Mogą panie zająć nasze pokoje, a my weźmiemy pań.
Proszę się zgodzić.
- Dziękujemy bardzo, ale nie możemy. - Dlaczego!?
Cicho Lucy.
Kobiety lubią podziwiać widoki. Mężczyźni nie. George namów panie.
Powinny zająć te pokoje.
- Signora? - Dziękuję.
Spakujemy się w 15 minut. Takie grymasy nie mają żadnego sensu.
Nie obchodzi mnie widok z okna. Mój widok jest tutaj.
To tutaj śpiewa ptak, to tu widać błękit nieba.
Chodź Lucy.
Niech mają widok, skoro tak go pragną. George idź za nimi.
Co za nieznośny człowiek.
- Chciał być miły. - Przestań, wiem jak z nimi postępować.
Zachowałaś się niegrzecznie.
Ten pensjonat to katastrofa. Jutro się wyprowadzamy.
- To pan Beebe. - Kto?
Nie możemy się wyprowadzić.
Pan Beebe? Pamięta nas pan?
Panna Bartlett i Panna Honeychurch.
- Poznaliśmy się w Tunbridge Weels - Tej zimnej Wielkanocy.
Witam panie.
- Będzie pan naszym wikarym? - Tak w czerwcu przenoszę się do probostwa.
Współczułyśmy pani w jadalni.
- Pan Emerson jest nietaktowny. - Chciał być uprzejmy.
Ten starszy dżentelmen i jego syn zaoferowali nam swoje pokoje, które mają widok.
To było bardzo niedelikatne!
Niedelikatne uczynki czasem są piękne.
Jestem opiekunką mojej młodszej kuzynki Lucy.
Nie mogłam pozwolić sobie na zobowiązania wobec ludzi, których wcale nie znamy.
- Nie sądzę, by miało to czymś grozić. - Proszę.
Sądzi pan, że powinnam się zgodzić? Uważa pan, że jestem nietolerancyjna?
Skądże.
Jeśli pani pozwoli chętnie wystąpię jako pośrednik.
Pan Emerson z pewnością nie będzie oczekiwał żadnych oznak wdzięczności.
Pokoje nie mają dla niego znaczenia, a dla pani tak.
Charlotte, proszę.
Moje życzenia są nieistotne w porównaniu z twoimi.
Jestem tu dzięki twej dobroci.
Jeśli chcesz bym wyrzuciła tych ludzi z ich pokoi, zrobię to
A zatem panie Beebe, proszę powiedzieć... - Panu...
- Emersonowi. - Emersonowi.
...że przyjmujemy jego ofertę.
Chciałabym osobiście podziękować pańskiemu ojcu za jego dobroć..
Właśnie się kąpie.
Dałabym ci większy pokój
ale niestety należał do młodszego mężczyzny.
Jestem na swój sposób osobą światową
i wiem jak w życiu bywa.
Co to ma znaczyć?
Lucy, ubierz się, bo stracimy lepszą część dnia.
Mówiła pani, że lubi chabry.
- Przynieśliśmy je pani. - Jak miło!
Te kwiaty odwzorowują pani osobowość
Chciałbym zobaczyć je w pani włosach.
Żadne klejnoty nie mogą się z nimi równać.
Czy mogę być szczery?
Panie Beebe, mówi pan jak panna Lavish.
- Chyba nie pisze pan powieści? - Wtedy pani byłaby moją bohaterką
Powinienem napisać: "Gdyby pani Honeychurch zrealizowała swoje ideały
".. byłoby to ciekawe, i dla nas i dla niej."
Matka nie lubi jak gram Beethovena. Mówi, że potem jestem rozdrażniona.
Każdy byłby poruszony.
Proszę o więcej.
Chyba pójdę na spacer.
Sama? Czy to rozsądne?
Rozsądek nakazywałby zostać w domu
Nie pójdę daleko, obiecuję.
Przepraszam.
Co napadło pannę Lucy?
To chyba wina Beethovena.
Pięknie go grała.
Ma pani kwiaty we włosach.
Bądź pozdrowiony.
Brąz pochodzi z tureckich armat, zdobytych przez rycerzy ze San Stefano.
Idziemy.
Poczekajmy. Niech ten człowiek odejdzie albo będziemy musiały z nim rozmawiać.
Brytyjczycy za granicą!
Należałoby egzaminować turystów w Dover i odprawiać oblewających.
Santa Croce bez Baedekera
Miss, ten grobowiec nie tak dobry. Ty zobaczyć freski di Giotto.
- Kaplica Peruzzi, Kaplica Bardivery. - Nie, dziękuję.
Giotto uczeń di Cimabue. Dogląda owiec w górach.
Maluje owce.
- Dziękuję, nie. - Ja dobrze... mówić angielski.
- Proszę odejść. - Kaplica Peruzzi, freski di Giotto...
Dość już tego.
Zobaczymy tu mistrzowskie freski Giotta obrazujące życie Św. Franciszka.
Oto on, tu na lewo, wyrzekający się ziemskich uciech.
A na prawo czwarty papież.
Tu naucza biskupów.
A tutaj widzimy próbę ognia przed sułtanem.
A tutaj...
Panie Eager, dzień dobry..
Urządzam sobie prywatne zwiedzanie.
Tu leży na łożu śmierci, otoczony...
Pan Eager jest naszym pastorem we Florencji.
...zniszczone podczas renowacji,
nie przejmuje się pułapkami anatomii i perspektywy...
A ten grubas? Pewnie waży tyle, co ja, a leci po niebie jak balon.
Proszę pamiętać, że kościół Santa Croce został wybudowany na fali średniowiecznej wiary.
Wiary! To znaczy, że nikt nie płacił robotnikom.
Przepraszam, ta kaplica jest zbyt mała dla dwóch grup. Wychodzimy.
Ależ panie Eager, zmieścimy się.
Wszyscy bliżej, proszę.
Widzimy tu, w kaplicy Peruzzi,
podobnie jak w tamtej, z której nas wyproszono,
to, co wyróżnia Giotto spośród innych wielkich malarzy
Był on praktycznie...
Mój syn jest bystry, ale trochę się zagubił.
A to czemu?
Wychowano go z dala od przesądów
które nakazują ludziom nienawidzić w imię Boże.
Pójdę już, kuzynka będzie się niepokoić.
Nie musi się pani zakochiwać w moim synu, ale proszę mu pomóc.
Niechby wreszcie przestał dumać.
A o czym? O wszechświecie.
Nasz świat nie jest smutny.
Skądże, absolutnie nie.
Właśnie. Proszę go przekonać,
że każde "dlaczego" ma swoje "dlatego".
I jeszcze jedno "dlatego"!
Czy pański syn ma jakieś hobby?
Ja rozwiewam smutki przy fortepianie,
a mój brat Freddy kolekcjonuje znaczki.
Przepraszam panie Emerson, muszę natychmiast wracać do kuzynki.
- Biedactwo. - Przeciwnie
Uważam, że mam dużo szczęścia i znakomicie tu się bawię.
Serdeczne dzięki. Do widzenia.
Piękny wózek z winami. A ten prostaczek - jaki w nas wpatrzony.
Uwielbiam te ciemne zaułki.
To są rolnicy.
Zgubiłyśmy się.
Panno Bartlett, proszę nie patrzeć do Baedekera.
Dwie samotne kobiety w obcym mieście, to się nazywa przygoda.
Poddajmy się temu.
Trzeba być otwartą. Panna Lucy taka jest.
- Otwarta na co? - Na wrażenia fizyczne.
Wyznam pani sekret. Obserwuję pani kuzynkę.
Posłuży za bohaterkę pani powieści?
Młoda Angielka odmieniona przez Italię.
Czemu nie miałaby się odmienić?
To samo spotkało Gotów.
Signorina?
Zapach!
Prawdziwy florencki zapach. Proszę oddychać głęboko.
Głębiej
Każde miasto ma swój zapach.
Grazie.
Jak się pani czuje?
Znakomicie. Wspaniale.
Chodźmy do domu.
Nie warto się zatrzymywać.
Jest pan bardzo miły, ale pójdę sama.
- Moje zdjęcia! - Jakie zdjęcia?
Pewnie zgubiłam je na placu. Będzie pan tak miły...
Panno Honeychurch!
Nie powinna pani wracać sama do domu..
- Przeciwnie. - Nic podobnego.
- Ale... - A więc nie pójdę po zdjęcia.
Poza tym, musiałaby pani przefrunąć przez mur.
Proszę usiąść i poczekać aż wrócę.
To niezwykłe!
Włosi są bardzo mili i uroczy, a jednocześnie tak gwałtowni.
Panie Emerson?
Jeszcze nigdy tak się nie wstydziłam. Nie wiem, co mnie napadło.
To całkiem normalne. Ja też mało nie zemdlałem.
Jestem panu winna przeprosiny.
I... mam do pana ogromną prośbę.
Wie pan, że ludzie uwielbiają plotki.
Szczególnie kobiety.
- Rozumie pan? - Nie.
Nie powie pan nikomu o moim niemądrym zachowaniu?
Co to było? Wyrzucił pan moje zdjęcia?!
Nie wiedziałem, co z nimi zrobić. Były poplamione krwią.
Wygadałem się.
Wydarzyła się tragedia.
Jeszcze raz dziękuję.
Wypadki zdarzają się tak szybko. A potem człowiek wraca do dawnego życia.
Ja nie.
Coś... się ze mną stało.
Z panią też.
Wielebni Beebe i Eager, pan Emerson jego syn, panna Eleonor Lavish,
Charlotte Bartlett oraz Lucy jadą powozami podziwiać widoki.
Powożą Włosi.
To moja siostra
- Nie powinniśmy na to pozwolić. - Nie robią nic złego.
W takim otoczeniu dużo uchodzi.
Jeżeli naprawdę jest jego siostrą..
Panno Honeychurch, podróżuje pani. Studiuje pani malarstwo?
- Niestety nie. - Może tak jak ja, studiuje pani ludzkie charaktery?
Jestem turystką.. - Naprawdę?
My tubylcy, czasem współczujemy wam, biednym turystom
Przekazywanych jak przesyłki z Wenecji do Florencji, z Florencji do Rzymu
Niewidzących niczego poza swoim Baedekerem. Zaliczających miejsca i jadących dalej.
Nie znoszę Baedekera. Wrzuciłabym wszystkie egzemplarze do Arno.
Miasta, rzeki, pałace wrzucone w jeden bezdenny wir.
Panno Honeychurch, to willa mojej przyjaciółki Lady Helen Laverstock,
która obecnie studiuje dzieła Fra Angelico
A po lewej... o tutaj
mieszka pan Henry Burridge.
Amerykanin w najlepszym wydaniu, to rzadkość.
Na pewno zna pani jego monografię z serii: "Poboczami Średniowiecza".
Pański ojciec jest chyba dziennikarzem?
- Był. - Przeszedł na emeryturę? A pan?
Pracuję na kolei.
Widziałem dowcip w "Punch". Amerykanka pyta ojca:
"Tato, co widzieliśmy w Rzymie?"
Ojciec odpowiada: "To chyba tam widzieliśmy tego żółtego psa."
Żółtego psa!
Oto i wasze podróże
Stój!
Tego już za wiele.
Zatrzymaj powóz w tej chwili.
Trochę się rozpędziliśmy.
Co? Czyżby Phaethon źle postępował z Persefoną?
Wiem, jak postępować z tymi ludźmi.
Czy szczęście tak często nas spotyka, że mamy je odtrącać?
Piękno!
Nadzieja!
To pański syn?
Ten cichy, poważny George?
Wyraża swoje credo.
Jeszcze jedną kostkę, jeśli można prosić.
Radość!
Piękno!
Prawda!
Wygłasza odwieczne "tak".
I łyżeczkę, jeśli jest.
Miłość!
- Co to? - Panowie na pewno w coś grają.
Przyłącz się do nich.
Wolę zostać z tobą.
Proszę, jaka jestem przezorna. Nigdzie nie ruszam się bez moich dywaników.
Na wypadek, gdyby przyszło usiąść na mokrej ziemi lub zimnym kamieniu.
Usiądź Lucy.
Ziemia dobrze mi zrobi.
Od lat nie miałam reumatyzmu; wstanę, jeśli tylko coś poczuję.
Nigdy nie wróciła do Weybridge?
Jej przyjaciółka wróciła bez niej. Ona została w Monteriano.
I czy ona naprawdę?
Nie denerwuj się, to nie przeziębienie
Tylko mały kaszel. Mam go od trzech dni
Nie ma nic wspólnego z siedzeniem na ziemi.
Świetnie. Poszukam pana Beebe'a
Będzie mu bardzo miło.
- Naprawdę wyszła za tego Włocha? - W kościele w Monteriano.
Jest dziesięć lat młodszy od niej.
Przepraszam.
Wielebny pan Beebe?
Uważam, że to ten włoski krajobraz
wywołuje romantyczne uczucia nawet w najtwardszych duszach.
Przypomina mi nieco okolice Shropshire
gdzie spędziłam kiedyś wakacje w domu mojej przyjaciółki panny Apesbury.
Jak mniemam przeżyłaś tam przygodę.
Nie zaprzeczaj.
Panie Eager, prosimy do nas. Panna Honeychurch źle się poczuła.
- Nie jedziesz z nami? - Przejdę się.
Na pewno?
Więcej odwagi i wiary panno Honeychurch.
Myśli pani, że to wyładowanie elektryczne unicestwi panią, czy mnie?
Z naukowego punktu widzenia istnieją znikome szanse, że zostaniemy trafieni.
Noże piknikowe, które mogłyby sprowadzić piorun, jadą w innym powozie.
Co mamy zrobić?
Jak go uciszyć?
- Woźnicę? - Nie, pana George'a Emersona.
Nie chcę sądzić go pochopnie, ale sądzę, że będzie o tym mówił.
Nieprawda, on nigdy nie mówi.
Z trudem można wydobyć z niego "tak" lub "nie".
Niestety, znam ten typ.
Rzadko zatrzymują swoje wyczyny dla siebie.
Wyczyny?
Znakomicie. Porozmawiam z nim.
Nie Lucy, to mój obowiązek.
Powinien wrócić godzinę temu, nawet jeśli szedł piechotą.
Nie stój tam. Będzie cię widać z zewnątrz.
Rozmówię się z nim, jak tylko przyjdzie.
Nie rób tego.
Jesteś taka młoda!
I zawsze żyłaś wśród miłych ludzi. Nie wiesz, do czego zdolni są mężczyźni.
Na przykład dzisiaj. Co by się stało, gdybym nie nadeszła?
- Nie wiem. - Odpowiedz, Lucia.
Co by się stało, gdybym się nie pojawiła?
Pojawiłaś się!
Ciągle ci dokuczam.
To prawda. Jestem za stara i za nudna.
Złapiemy poranny pociąg.
Zawiodłam twoją matkę
Jeśli jej powiesz, nigdy mi tego nie wybaczy.
Odejdź od okna.
Gdy się dowie na pewno mnie obarczy winą
Na pewno.
i będzie miała rację.
- Czemu ma się dowiedzieć? - Bo o wszystkim jej mówisz.
Zazwyczaj.
Macie do siebie takie zaufanie.
Nie można go zniszczyć.
Jak mówiłam, to ja jestem wszystkiemu winna.
Nie chciałabym, żeby moja matka tak pomyślała.
Pomyśli tak, jeśli jej powiesz.
Nigdy o tym nie wspomnę.
Ani matce, ani nikomu innemu.
Obie będziemy milczeć jak grób.
Lepiej idź spać, moja droga. Rano musimy wcześnie wyruszyć.
Nie spędziłyśmy tu całego tygodnia.
Zarezerwowałam pokoje na tydzień, jak pani chciała..
Byłyśmy tylko pół tygodnia, a więc jesteśmy dłużne połowę ceny.
Tracę na tym. Mogłam wynająć te pokoje pięć razy drożej.
Lucy, musimy się pakować. Natychmiast.
Chciałabym z panem porozmawiać w salonie.
Dom
- Nie musisz ich tak podglądać. - Cecil prosił mnie o zgodę.
Jakby nie mógł beze mnie się obejść.
- I mnie też. - Ciebie?
- Mnie też pytał o zgodę. - Co mu powiedziałeś?
- Odmówiłem. - Co?
le to ujął. Spytał, czy nie byłoby wspaniale, dla Lucy, gdyby się z nią ożenił?
I czy nie skakałbym z radości. Odpowiedziałem, że nie.
Nieroztropny dzieciak. Uważasz, że jesteś taki święty i prawy, a to tylko próżność.
Poprosiłem ją o rękę.
- Zgodziła się.. - Tak się cieszę.
Drogi Cecilu!, Co za radość!
- Witamy w naszej rodzinie. - Dziękuję.
- Mamo? - Lucy.
Freddy!
- Pan Beebe. - Dziękuję, Mary.
Witam panie Vyse. Dostanę tu filiżankę herbaty?
Zawsze można tu liczyć na poczęstunek.
- Co to? - Jedna z kości Freddy'ego.
Freddy jest okropny. Nie wyjdzie na ludzi. Inaczej niż jego siostra.
Ona wyjdzie na ludzi?
Mam teorię, co do panny Honeychurch
Nie wydaje ci się dziwne, że osoba, która gra Beethoven z taką pasją, jest tak cicha i spokojna?
Podejrzewam, że pewnego dnia...
...muzyka połączy się z życiem.
Wtedy będzie cudowna w obu dziedzinach.
Wierzę, że ten dzień jest blisko. Właśnie zgodziła się za mnie wyjść.
Przykro mi, jeśli pana zaskoczyłem.
To ja przepraszam. Nie sądziłem, że jesteście tak sobie bliscy.
Powinien mi pan przerwać. Dołączymy do nich?
Gratulacje!
Życzę wam szczęścia.
Bądźcie szczęśliwymi małżonkami i rodzicami.
Proszę o herbatę.
W samą porę. Proszę nie być tak poważnym!
Oficjalnie zaręczeni.
W Summer Street nie będzie już tak jak dawniej.
Oby nie ściągnęli tu nieodpowiedni lokatorzy. Kolej znacznie się polepszyła.
Ja zawsze jeżdżę konno.
Cóż w czasach rowerów znaczy 8 kilometrów do stacji?
Sir Harry, a stare panny jako lokatorki?
Czemu nie. Oczywiście, jeśli są to dobrze urodzone damy.
Oczywiście, aczkolwiek obecnie bezdomne. Panny Teresa i Katarzyna Alan.
Poznałam je we Włoszech.
Niech się pan strzeże dam. Wszystkich kobiet. Proszę wynająć mężczyźnie.
Oczywiście, porządnemu.
Pierwsza pokochasz panny Alan.
Nie sądzę, bym polubiła kogokolwiek z tamtego pensjonatu.
Czy to nie tam spotkaliście tą pisarkę i tego wolnomyśliciela z synem?
- Jaki pan ma zawód? - Nie mam zawodu. Mam niezłamaną zasadę:
dopóki nie sprawiam nikomu kłopotu mogę robić, co mi się podoba.
Powiedzmy, że jest to przykład mojej dekadencji.
Ma pan szczęście. Posiadanie wolnego czasu to wielki przywilej.
Nie garb się Lucy. Porozmawiaj z panną Pool. Zapytaj ją o nogę.
Mogę pójść z Cecilem na spacer?
Myślę, że tak, ale nie pobrudź sukienki.
To wstrętne, że zaręczyny stają się sprawą publiczną.
Te głupie babskie uśmiechy.
Trzeba przez to przejść. Wkrótce przestaną nas zauważać.
Całe nastawienie jest złe.
Zaręczyny. Samo to słowo jest okropne.
To sprawa prywatna. Tak ją należy postrzegać.
- Oto twój filozofujący pleban. - Nie lubisz pana Beebe'a?
Przeciwnie. Uważam, że jest nieprzeciętny.
Panie Beebe. Napiszę do panien Alan w sprawie willi Sir Harry'ego.
Sir Harry zasłużył na lokatorów tak prostackich, jak on sam.
On jest naprawdę bardzo miły.
Dobrze urodzone damy.
Zachowuje się jakby był bogiem ze swoim szlachectwem i protekcjonalnością
i uwielbieniem kiczu. Każdego na to nabiera.
Napiszę do nich. Może i pan coś doda.
Owszem. Będą pasowały do naszej małej społeczności.
Ależ jesteś zły!
To przez tę żałosną herbatkę i tych okropnych ludzi.
Ciągle nas rozdzielają.
"Do wynajęcia"
Tylko w Londynie i we Włoszech czuję, że jestem u siebie.
Jestem "Inglese Italianato"
i wcielonym diabłem. Znasz to przysłowie?
Wydaje mi się, że dobrze się ze mną czujesz, kiedy jesteśmy w pokoju,
ale nigdy na otwartej przestrzeni.
Chyba masz rację, gdy myślę o tobie zawsze widzę cię w pokoju.
To wygląda jak Święte Jezioro.
Bardzo malownicze, ale to nie jezioro, raczej kałuża.
Freddy uwielbia się tu kąpać. Bardzo je lubi.
A ty?
Ja też się tu kąpałam,
dopóki ktoś tego nie odkrył.
Lepiej już chodźmy.
Zadam ci pytanie. Nigdy cię o to nie pytałem.
Tak, Cecilu?
Słucham.
Jeszcze nigdy cię nie całowałem.
Nigdy.
Czy mogę?
Oczywiście Cecilu.
Wcześniej też mogłeś. Ja nie mogę być natrętna.
Przepraszam.
Mama ma rację. Ludzie, których poznałam w pensjonacie
byli dość niezwykli.
Nasz sąsiad i stary przyjaciel, Sir Harry Otway,
chce wynająć swoją małą willę.
Natychmiast pomyślałam o paniach. Dom Sir Harry'ego ma dodatkową atrakcję
stoi na przeciwko kościoła wielebnego Beebe'a
Powiedziałam mu o planach ściągnięcia pań tutaj. W pełni je popiera
i jeszcze dzisiaj napisze do pań, byście zdecydowały się na nasz mały zakątek Surrey
Szczerze oddana Lucy Honeychurch.
Londyn Elegancki dom Pani Vyse.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc. Do zobaczenia w piątek.
To wszystko Rose. Dziękuję.
Dobranoc Rose.
Uczyń Lucy jedną z nas. Robi się cudowna.
Jej muzyka zawsze była cudowna.
I pozbyła się już tej wady Honeychurchów.
Nie cytuje służących, ani nie pyta jak przygotowano pudding.
Ożeń się z nią już w styczniu.
Jej muzyka i styl...
Forsowała Schuberta, gdy ja jak idiota nalegałem na Beethovena.
I Schubert był na ten wieczór doskonały.
Mamo, powinienem wykształcić nasze dzieci tak jak Lucy.
Zabrać je na wieś by zaznały szczerości ludu.
Wysłać je do Włoch po subtelność
i dopiero wtedy sprowadzić je do Londynu.
Nie później niż w styczniu.
Cecil... kochanie.
Naprawdę mnie kochasz?
Lucy!
Próbuję jej pokazać ten list od panien Alan.
Męczące panny Alan. Nie znoszę ich "jeśli" i "ale".
Zdecydowały się. Przyjeżdżają.
Dostałem list od panny Teresy z pytaniem jak często bywa tu rzeźnik?
Widocznie zadowoliła ją moja odpowiedź.
Łap ją. Za nogi.
- Freddy uważaj! - Co za dzikusy....
Jak tu was przekrzyczeć? Nie interesuje was odpowiedź panien Alan?
- Kim są panny Alan? - Lokatorki Sir Harry'ego.
- Nie, to inne nazwisko. - Jakie nazwisko?
Lokatorek Sir Harry'ego. Dziś powiedział mi:
"Honeychurch nareszcie mam godne osoby."
Ja na to: "Świetnie staruszku" i poklepałem go po plecach
- Zgadza się: to panny Alan. - To raczej brzmiało jak Anderson.
Wiedziałam, że będzie kolejne zamieszanie.
To Freddy robi zamieszanie. Nawet nie zna ich nazwiska.
Znam! Emerson.
- Sir Harry ciągle zmienia zdanie. - Oby byli właściwymi ludźmi
Istnieją ludzie właściwi i niewłaściwi.
Ci muszą być właściwi, gdyż to przyjaciele Cecila.
- Cecila? - Wszystkie rodziny będą mogły u siebie bywać.
- Cecil?! - Pamiętasz, że we Florencji poznaliśmy jakiś Emersonów?
To byli dziwni ludzie, ale nawet ich polubiliśmy.
Emerson to popularne nazwisko.
"To godni ludzie. Wysłałem im depeszę."
Nie bądź niemądry, Freddy. Zawsze przesadzasz.
Nadzwyczajni ludzie. Ojciec i syn.
Ojciec radykał, ale dobrego serca, syn - człowiek wielkich możliwości.
Nie ruszaj się. "Ginevra de Benci"!
Jesteś jak z obrazu Leonarda. Uśmiechasz się do nas bez naszej wiedzy.
Co z lokatorami Sir Harry'ego?
To ja znalazłem lokatorów do willi Cissie.
Odniosłem wielkie zwycięstwo nad muzą komedii.
Po tylu trudach, jakie sobie zadałam w związku z pannami Alan...
...ale oczywiście wolę mieć za sąsiadów twoich przyjaciół.
"Twoich przyjaciół?" Na tym polega dowcip.
To nieznajomi, których spotkałem w Galerii Narodowej.
Byli we Włoszech. To ojciec i syn. Dziwaczna para.
Wzmiankowali, że szukają domu na wsi.
Skromną norkę, gdzie można rozkoszować się zapachem ziemi.
Londyn ma swój charakter
ale tęsknimy za zielenią. Prawda George?
Za słodyczą angielskiego krajobrazu...
a wilgotnymi żywopłotami, w których śpiewają ptaki.
Przyznaję, to nasza słabość. Trzeba umieć wszędzie znaleźć coś dla siebie
Aczkolwiek obawiam się, że tym razem potrzebujemy pomocy.
Krótko mówiąc, szukam wiejskiego, niedużego domku, gdzie George mógłby przyjeżdżać na weekendy.
Znam odpowiednie miejsce. To niezupełnie domek, raczej willa.
Błagam pana.
Jeśli zechce mi pan dać wizytówkę...
Obawiam się, że nie mam nic takiego, ale George zapisze adres.
Sir Harry Otway. Dom leży w Surrey. Wieś nazywa się Summer Street.
Marzyłem o Summer Street.
Dam nauczkę temu snobowi Sir Harry'emu.
Klasy powinny się mieszać. Zawierać małżeństwa. Wierzę w demokrację.
Nawet nie wiesz, co oznacza to słowo.
To nie będzie fair. Ja ich chyba znam.
Kara dla snoba jest jak najbardziej fair.
Jak mogłeś. Zburzyłeś moje plany, co do panien Alan i ośmieszyłeś mnie.
Chcesz dopiec Sir Harry'emu, moim kosztem.
To bardzo nielojalne.
Uspokój się, Lucy.
- Przyprowadziłem panu gościa. - Już schodzę.
Byron. Doskonale.
"Chłopak ze Shropshire".
Pierwsze słyszę.
"Jak każdy człowiek".
Pierwsze słyszę.
Proszę, proszę. George zna niemiecki.
Nie ufaj przedsiębiorstwom, które wymagają nowych ubrań.
To na pewno starszy pan Emerson. Co oni tam wyprawiają?
Chwileczkę panie Beebe.
To nasz sąsiad, pan Honeychurch.
Proszę
Wykąpie się pan?
Chętnie
To najlepszy początek rozmowy! "Witam, wykąpie się pan?"
To pan Honeychurch. Pamięta pan jego siostrę z Florencji.
Miło mi.
Cieszę się, że pańska siostra wychodzi za mąż. Na pewno będzie... szczęśliwa.
Znamy również pana Vyse'a. Był bardzo... uprzejmy.
George, wykąp się. Dobrze ci to zrobi. Później wrócicie na herbatę.
- Wykąpie się pan? - Ależ tak.
Przynieś mleka i miodu... i ciastka.
To wspaniała okolica Honeychurch.
Zbiegi okoliczności zdarzają się bardzo rzadko.
Jeśli się zastanowić, to wasza obecność tutaj nie jest zbiegiem okoliczności.
To przeznaczenie. Wszystko nim jest.
Ależ skąd. Zaraz to udowodnię.
Gdzie pan poznał pana Vyse'a, który żeni się z Lucy Honeychurch?
- W Galerii Narodowej. - Oglądając włoską sztukę.
I pan mówi o przypadku i przeznaczeniu.
Fascynują pana Włochy, tak jak nas i naszych przyjaciół.
To rzeczywiście zawęża możliwości.
To przeznaczenie, ale może pan nazwać je Italią.
Kąpie się pan, panie Beebe?
- Proszę się nie wstydzić. - Czemu nie?
Jest cudownie! Fantastycznie!
Szybciej, Emerson!
- Śmiało panie Beebe. - Mogę się też umyć?
Ścigajmy się w koło!
Posuwasz się za daleko!
Mam buta!
I spodnie...
Dobry Boże.
- Tędy Lucy! - Kim są ci nieszczęśnicy?
Proszę tędy, pani Honeychurch Za mną..
Odwróć się!
Pan Beebe także!
Podepczecie mnie.
To ty. Czemu nie wykąpiesz się w domu?
- Mamo! - Nie spieraj się. Chodź Lucy..
Patrz! Nie, nie patrz! Biedny pan Beebe.
Jak Bojler Panny Charlotte narobił kłopotów
Biedna Charlotte.
To normalna reakcja na list od naszej kuzynki Charlotte.
Biedna Charlotte
Mówię poważnie.
Ma mieć wymieniany bojler łazienkowy i czyszczony zbiornik.
Myślę, że powinniśmy ją do nas zaprosić na czas, gdy hydraulicy zakończą pracę.
Będzie nam bardzo ciasno z przyjacielem Freddy'ego i Minnie Beebe.
Freddy, jak możesz?
Chodzi o to, że nie lubisz Charlotte.
Działa mi na nerwy.
Gdy spotkała się z Cecilem w Rzymie o mało nie doprowadziła go do szału.
Więc nie psuj nam tego lata zapraszając ją tutaj.
Głosujemy przeciw pannie Bartlett.
To niezbyt miłe z waszej strony. Macie siebie, a biedna Charlotte...
Znowu biedna Charlotte.. ... ma odciętą wodę i hydraulików.
{y:i}Strike the concertina's melancholy string
{y:i}Blow the spirit-stirring harp like anything
{y:i}Let the piano's martial blast
{y:i}Rouse the echoes of the past
{y:i}They played their next sonata, let me see
{y:i}Medulla oblongata, key of G...
{y:i}However, we're in E flat.
- Co jest? le śpiewam? - Ślicznie.
{y:i}Then they began to sing
{y:i}That extremely lovely thing
{y:i}Scherzando ma non troppo, P, P, P
Czy Cecil źle się czuje?
Inaczej nie umiem wytłumaczyć jego zachowania.
Gdy coś mówię zawsze się krzywi.
Widzę to Lucy. Nie próbuj mi przeczyć.
Nie jestem artystką, literatką, ani intelektualistką.
Ojciec kupił wyposażenie salonu i teraz musimy znosić skutki.
Cecil nie chce być nieuprzejmy.
Tłumaczył, że irytują go brzydkie rzeczy, a nie ludzie.
A gdy Freddy śpiewa chodzi o osobę, czy rzecz?
Nie oczekuj, żeby meloman zachwycał się komicznymi piosenkami, jakie śpiewamy.
Musi drwić i psuć wszystkim zabawę?
- Idź się przebrać. - Dobrze mamo
Robimy coś w niedzielę? Bo jeśli nie, to zaproszę George'a Emersona na tenisa.
- Nie, Freddy... - On świetnie gra. Genialnie.
George Emerson to rakieta!
Co to za hałas? Freddy, puść Lucy.
Zapniesz mi suknię?
Musimy zaprosić Charlotte?
Nie musimy
- A teraz Freddy chce zaprosić Emersonów. - Nie musi.
A ty nie lubisz Cecila.
Pocałuj mnie.
Jeśli chcesz, zaproś Charlotte. Ten bojler i w ogóle...
Była dla mnie bardzo miła.
Pocałuj mnie jeszcze.
- Zamknąć okno? - Dziękuję.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Bagażowy!
To bilet do Dorking. - To była ostatnia stacja.
Fatalnie. Muszę wziąć powóz.
Pan Emerson. Co pan tu robi?
Ojciec tu mieszka. Przyjechałem na weekend.
- Wszystko w porządku? - O, tak.
Lucy, spotkałam go na stacji.
Nie miałam pojęcia. Biedna Lucia!
Kochana Marian. Co za potworna gafa. Nigdy mi nie wybaczysz.
- Freddy, zapłać woźnicy. - Wykluczone, ja to zrobię.
Jak się pan ma, panie Vyse?
- To pan Floyd, przyjaciel Freddy'ego. - Ja zapłacę za kurs.
To jest Minnie, kuzynka pana Beebe'a.
- Proszę - Dziękuję.
Nalegam. Zapłacę.
W takim razie pięć szylingów. I szyling napiwku.
Wszyscy mamy swoje słabości. Moją jest spłacanie długów.
Czy ktoś ma drobne?
Ile to będzie... Komu mam w końcu oddać...?
Rzucimy o to monetą Honeychurch? Orzeł.
Wiem, że psuję wszystkim zabawę, ale czułabym się paskudnie.
Okradłabym zwycięzcę.
Freddy jest mi winien 15 szylingów. Proszę dać funta i będzie dobrze.
Piętnaście szylingów dla pana? Jak to panie Vyse?
Bo piętnaście szylingów i pięć szylingów daje razem funta.
Dlaczego pan Vyse bierze szylinga?
Usiądź Charlotte i napij się herbaty.
Ta pani powinna oddać za napiwek dla woźnicy.
Szyling dla woźnicy. Dobrze, że mi przypomniałaś.
Czy ktoś rozmieni mi pół korony?
Cecil daj mi tego funta.
Mary go rozmieni i zaczniemy od początku.
Przepraszam, robię tyle kłopotu.
Biedna Charlotte!
Mary! Masz jakieś drobne!?
Z funta.
Powiedziałaś już mu o nim?
Nie mówiłam Cecilowi, ani nikomu. Przecież ci obiecałam.
Tu są pieniądze: szylingi i dwie półkoronówki.
Teraz możesz uregulować długi.
To straszne. Byłoby gorzej, gdyby pan Vyse usłyszał o tym z innego źródła.
Nie ma innego źródła.
- George mógł wspomnieć panu Emersonowi. - Nie zrobił tego.
- Skąd wiesz? - Bo wiem. Wyjdziemy?
Chwileczkę. Może już nie będziemy miały okazji do rozmowy. Rozmawiałaś z nim?
Widziałam go.
Nie myśl, że on mnie adoruje, bo tak nie jest.
Freddy, przestań!
Biedna Minnie. Nie, ja nie. Zabierz ręce!
Eleonora Lavish "Pod Loggią"
Lucy, co to za książka?
Kto ją tak zostawił?
- To książka z biblioteki Cecila. - Podnieś ją.
To ważna kwesta. Zapomniałem na co, ale proszę was
żadnego brzęczenia półpensówek na tacy.
Niech Minnie ma sześciopensówkę. Gdzie ona jest?
Droga Marian, przepraszam, ale nie mam drobnych. Czy mogłabyś...
Oczywiście. Usiądź. Pięknie wyglądasz.
Ruszaj Powell.
Do widzenia.
"Pod Loggią" akcja powieści we Włoszech
Nie ma wspanialszego miejsca na ziemi, gdzie miłość wyznaje się twarzą w twarz.
Wiec krzyczał, 'O zachwycie! Srebrna poświata, krążące jaskółki
zapach stygnącej ziemi napełnia me serce niewysłowioną błogością.
W ten sposób zwarci w śmiertelnej walce wznowili odwieczny...
wznowili odwieczny bój. Mężczyźni stoją twarzą w twarz.
Powoli krążą, by nagle odważyć się...
Słuchaj Lucy!. Trzy niezapomniane akapity.
Wtedy usłyszeli krzyk, 'Jeszcze raz na szańce, przyjaciele'
Zwycięstwo panie Floyd.
Scena rozgrywa się we Florencji, zachód słońca, włoski zachód.
- Smuci panią przegrana? - Oczywiście.
To nie znaczy, że jest pan tak dobry. Pan miał wiatr w plecy, a ja w twarz.
Nie mówiłem, że jestem dobry.
Pod Loggią Orcagna lub Loggią de Lanzi, jak ją czasami nazywaliśmy...
Jaki ma tytuł?
- "Pod Loggią" pióra Eleanor Lavish. - Eleanor Lavish!
Dobry Boże! Pamięta pan pannę Lavish?
- Oczywiście. - Nic dziwnego, że powieść jest zła.
Jednak trzeba ją przeczytać, gdybyśmy się jeszcze spotkały.
- Oszczędzę wam opisu widoku z okna. - Przeczytaj.
Co pan sądzi o naszym widoku panie Emerson?
Ojciec twierdzi, że jest tylko jeden doskonały widok:
Niebo nad naszymi głowami.
Na pewno czytał Dantego.
- Przeczytaj ten opis widoku. - Nie przy panu Emersonie.
Przeczytaj. Czytane na głos głupstwa są takie zabawne.
Jeśli jesteśmy zbyt frywolni dla pana Emersona, niech szuka piłek tenisowych.
- Muszę? - Oczywiście, że nie.
Rozdział drugi. Znajdź mi go.
- O tutaj. - To bardzo głupie.
Bardzo głupie.
- Cecil! - Dziękuję.
Z dala od wież Florencji
kroczyła jak we śnie poprzez falujące, złote morze jęczmienia,
splamione czerwonymi kroplami maków.
Niepostrzeżenie zbliżył się do niej. Czy to nie cudowne?
Jej usta nie wyraziły żadnego protestu, jaki zwykle pada między kochankami.
Nie przemówił do niej, po prostu objął ją swymi silnymi ramionami"...
To nie ten fragment. Dalej jest o wiele śmieszniejszy.
- Pójdziemy na herbatę? - Wolę herbatę od Eleanor Lavish.
Przepraszam.
Charlotte, jedną chwilkę.
Cecil poproś Mary o kanapki. Wracam za chwilkę.
Wiesz coś o powieści panny Lavish?
Jest w niej pewna scena - bohater i bohaterka kochają się. Wiesz coś o tym?
Wiesz?
Są na zboczu wzgórza, w oddali widać Florencję
Dookoła pole jęczmienia i maki.
Nie wierzę, że to przypadek. Charlotte, jak mogłaś jej powiedzieć?!
Chyba nie umieściła tego w swojej powieści?
Eleanor Lavish nie będzie już moją przyjaciółką.
Powiedziałaś. Czemu? Nie pozwoliłaś bym powiedziała matce.
Cecil mi to przeczytał
A ten człowiek znowu obraził mnie za jego plecami.
Dlaczego jej powiedziałaś? Co cię napadło?!
Nawet jeśli mi wybaczysz, ja nie wybaczę tego sobie aż do śmierci.
Zawołaj go.
- Pana Vyse'a? - Nie, tego drugiego.
Sama się z nim rozmówię.
Okłamując George'a
Przegapiła pani wspaniały mecz.
Charlotte, zostań.
Panie Emerson, proszę nie wracać do tego domu, póki ja tu mieszkam.
- Nie mogę. - Bez dyskusji.
Proszę wyjść. Nie chcę wołać pana Vyse'a.
Naprawdę chce pani za niego wyjść?
- Pan jest śmieszny. - Wycofałbym się, gdyby Cecil był inny.
Ale on nie potrafi z nikim wejść w zażyłość, szczególnie nie z kobietą.
On nie wie, czym jest kobieta.
On chce panią posiadać jak obraz, albo szkatułkę z kości słoniowej.
Chce panią posiadać i oglądać.
Nie chce, by pani żyła i myślała. On pani nie kocha.
Ja tak. Pragnę, by pani miała własne myśli, poglądy i uczucia,
nawet, kiedy trzymam panią w ramionach.
Panno Bartlett, nie powstrzyma nas pani tym razem..
To nasza ostatnia szansa.
Ludzie są szczęśliwi, gdy odkryją czego pragną.
To błogosławieństwo.
A co z faktem, że kocham Cecila i wkrótce będę jego żoną?
To się nie liczy?
Między nami zaszło coś wspaniałego. Zaraz to wyjaśnię.
Nic już nie może nam przeszkodzić.
Po prostu. Musi pani to zrozumieć.
- O czym pan mówi? - Każdy musi to zrozumieć.
A pan musi wyjść.
Popełniłam poważny błąd słuchając pana.
Ależ pani nie słuchała. W przeciwnym razie zrozumiałaby pani.
- Proszę natychmiast wyjść. - Lucy...
- Nie, nie! Nie chcę słyszeć ani jednego słowa. - Kochanie przestań.
Jeszcze ci mało? Nie wtrącaj się.
- To na nic. Pójdę już panno Bartlett. - Wypuść pana Emersona.
- Nigdy sobie tego nie wybaczę.. - Ciągle to powtarzasz,
i zawsze sobie wybaczasz.
Co takiego jest w Italii, że autorki piszące o niej, osiągają takie szczyty absurdu?
Lucy, jest jeszcze dość widno, żeby rozegrać drugiego seta.
- Pan Emerson już poszedł. - Szkoda.
Cecil, bądź człowiekiem. Zagraj z nami. Floyd jutro wyjeżdża.
Jak słusznie dziś stwierdziłeś, niektórzy nadają się tylko do książek.
Ja jestem jednym z nich.
Okłamując Cecila
Bo nie gram w tenisa z Freddy'm?
Wcale nie gram w tenisa. Nie mógłbym.
Daj spokój tenisowi. To była ostatnia kropla
Wybacz Cecil, ale nie wyjdę za ciebie. Pewnego dnia, będziesz mi wdzięczny.
- Zbytnio się różnimy. - Ale ja...
ja cię kocham.
I... sądziłem, że ty mnie też.
Niestety, nie.
Tylko tak myślałam. Wybacz mi.
A co do twojej miłości, to naprawdę mnie nie kochasz.
Traktujesz mnie jak rzecz.. Jak obraz... Jak Leonarda...
Nie chcę być Leonardem. Chcę być sobą.
Nie ciągnijmy tego.
Powiem rzeczy, których potem będę żałować.
Ty mnie nie kochasz. To jasne.
Oczywiście masz prawo...
...ale mniej by bolało, gdybym wiedział dlaczego.
Dlatego, że...
...nie potrafisz z nikim wejść w zażyłość, a szczególnie nie z kobietą.
Może źle to ujęłam, ale ciągle byś pytał i pytał.
Otoczyłeś się sztuką, książkami, muzyką i mną chcesz się 'otoczyć'.
dlatego zrywam zaręczyny.
To prawda.
Oczywiście.
Jesteś dziś inna. Przemawiasz nowym głosem.
Jak to nowym głosem? Jeśli myślisz, że kocham innego, to bardzo się mylisz.
Nie o to chodzi. Po prostu widzę...
w tobie siłę, jakiej wcześniej nie znałem.
Gdy dziewczyna zrywa zaręczyny wszyscy myślą: "Na pewno ma kogoś innego."
To wstrętne, okrutne!!
Wybacz, jeśli powiedziałem coś głupiego, ale rozum rozpadł mi się na kawałki.
Chodźmy już spać.
Ja to zrobię.
Muszę ci podziękować za to, co zrobiłaś.
Że pokazałaś mi, jaki jestem.
Podziwiam twoją odwagę.
Podasz mi dłoń?
Oczywiście, Cecil.
Dobranoc.
Przykro mi.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Skoro robi się chłodniej, a my nadal nie mamy własnego lokum,
chyba dobrze zrobiłaby nam podróż w cieplejsze kraje.
Lekarz zalecił siostrze specjalny rodzaj chleba, ale możemy zabrać go ze sobą.
Wystarczy wsiąść na parowiec, a później do pociągu.
- Wyszedł pan na chwilę? - Tak.
Przyszedłem pokazać pannie Honeychurch przepiękny list jaki dostałem od panien Alan
"Skoro moja siostra tak dobrze czuła się we Florencji, postanowiłyśmy pojechać tej zimy do Aten."
To cudowne. Jakie to romantyczne.
- Zna pan panny Alan? - Nie.
Więc nie zrozumie pan romantyzmu ich decyzji..
Ja nigdy nie byłem w Grecji, i nie zamierzam tam jechać.
To nie jest kraj dla nas. Ma pan zapałki?
Dziękuję.
Ma pan rację. Grecja, to nie kraj dla nas.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Panie Beebe! Zapałki!
Zapałki!
Cecil przeżył cios. Lucy z nim zerwała.
- Kiedy? - Wczoraj wieczorem. Muszę iść.
- Pójść do nich? - Tak. Do widzenia.
Dobrze, Powell.
Nie, Charlotte. Odłóż sekator. Mam zajęte ręce.
- Dzień dobry. - Witam panie Beebe.
- Rany boskie! Straszne zamieszanie. - Tak.
Wszyscy są dziś okropni wujku Arturze. Chodźmy na herbatę.
Dobry pomysł. Weź kapelusz i płaszcz.
Zabiorę Minnie do gospody. Pojedzie pani z nami?
Och tak, Charlotte. Nie jesteś mi potrzebna.
Nie, dziękuję. Nie masz nikogo do pomocy.
Droga Marian. Tak mi przykro.
Okłamując pana Beebe'a, panią Honeychurch, Freddy'ego i służących.
Oto prześliczny list od panien Alan. Planują ekscytującą podróż do Grecji. Przeczytam pani.
"Drogi panie Beebe. Nie sądzę, byśmy pojechały dalej niż do Aten,
"ale jeśli zna pan jakiś dobry pensjonat w Konstantynopolu, byłybyśmy wdzięczne."
Konstantynopol, to cudowne. W końcu objadą cały świat.
To urocze.
Panno Honeychurch, pani brat mi powiedział.
- Powiedział? - Nie wchodził w szczegóły.
Mama... Charlotte... Cecil... Freddy... pan...
Uważam, że postąpiła pani właściwie.
Co u panien Alan? Wspaniale, że jadą za granicę.
Radzę, by wyruszyły z Wenecji i płynęły parowcem w dół wybrzeża Illyrian.
- Freddy mówił, że zaraz wraca? - Nie.
Mam nadzieję, że nie będzie plotkował.
To cudowne, że jadą za granicę. Gdyby mnie zabrały...
Matka by panią puściła?
Musi. Ja muszę stąd wyjechać.
Rozumie pan? Muszę wyjechać.
Charlotte! Panny Alan jadą do Konstantynopola.
Póki co tylko do Aten.
Zawsze chciałam jechać do Konstantynopola.... to znaczy do Aten.
Zamiast do Konstantynopola może uda się skusić panią na herbatę w gospodzie?
- Nie, dziękuję. - Minnie będziemy jeść sami.
- Do widzenia. - Do widzenia, panie Beebe.
- Pomóż mi przekonać matkę. - Co?
Nie rozumiesz? Muszę dokądś wyjechać!
Jak najdalej, zanim to się wyda.
- Co? - Że zerwałam zaręczyny.
- On nie może sobie nic pomyśleć. - Pan Emerson pomyśli, że to przez niego?
Jak ty wolno kojarzysz.
W Summer Street nie może być żadnych plotek, ale jechać aż do Grecji?
Myślałam, że pierwsza powiesz mojej matce: Lucy musi natychmiast jechać do Grecji.
Lucy, jesteś pewna? Pragnę tylko twojego dobra. Ale aż Grecja?
Nie kłóć się. Zrób, o co proszę.
Dobrze.
Dziękuję Freddy.
Czemu ona tak wygląda?
- Jak? - Jak Charlotte Bartlett.
Bo... to jest Charlotte Bartlett.
{y:i}Stop thine ear against the singer
{y:i}From the red gold, keep thy finger
Melodia jest miła, ale słowa do niczego.
- Lucy ma plan.. - To straszne.
gdy jedno naprawię, drugie się rozpada.
- Panny Alan jadą za granicę do Grecji. - Powodzenia.
Lucy chce się zabrać z nimi do Aten.
- Co?! - Do Delphi, jeśli drogi będą bezpieczne.
{y:i}Vacant heart and hand and eye
{y:i}Easy live and quiet die
{y:i}Vacant heart and hand and eye
{y:i}Easy live and quiet die
Możesz zabrać wszystkie, ale zostaw mi Thoreau.
To brzydki dom. Od początku nam się nie podobał.
Muszę zdążyć na pociąg. Tragarze zrobią resztę.
Nadwerężysz sobie kręgosłup.
Nie ma sensu, żebym przyjeżdżał na weekend.
Wpadnę po ciebie za dwa tygodnie.
Chusteczki odświeżające są bardzo przydatne w podróży,
ale pani dobrze o tym wie. Pan Vyse pani pomoże.
Jest nieoceniony.
To dobrze, że pozwala on pani wyjechać.
Może później do pani dołączy.
- Czy to praca zatrzymała go w Londynie? - Poznamy go, gdy będzie panią odprowadzał.
Lucy nie lubi pożegnań.
Naprawdę?
Myślałam, że w tym wypadku...
- Już panie idą? - Musimy zdążyć na pociąg.
Tak się cieszę, że panią poznałam. Będziemy często pisały
i wysyłały piękne pocztówki.
Dziękuję za podwiezienie?
Mamy to już za sobą.
Nie było to zbyt przyjemne.
Nie znoszę takiej prowizorki.
Rzuciłaś Cecila... i dobrze.
Cieszę się. Czemu tego nie ogłosić?
Obiecałam, że dopiero jak wyjadę z Anglii. To tylko kilka dni.
Ciągle myślę, że nasza droga Lucy...
Mógłbyś nauczyć się kończyć zdania. Jest coraz gorzej..
....nie wygląda jak przyszła panna młoda.
Jak miałaby wyglądać zgodnie z twoją wiedzą i doświadczeniem w tej kwestii?
Nie wiem. Czegoś jej brakuje.
A jeśli chcesz wiedzieć... brakowało jej blasku.
- Panie Beebe, co z pana sąsiadami? - Wyprowadzają się..
Odezwał się reumatyzm pana Emersona i George go zabiera.
Właśnie schronił się u mnie przed tragarzami.
Mogę zaczekać tu na panią Honeychurch?
Proszę, ale słyszy pani, że mnie wzywają.
Przykro mi, że ten dom źle działa na pański reumatyzm.
Nie chodzi o reumatyzm, to mój syn
George'owi jest bardzo przykro...
Nie winię go, ale mógł mi o tym wszystkim wcześniej powiedzieć.
- Nie powiedział panu, co się zdarzyło we Włoszech? - Ani słowa.
Lucy mówiła, że nie powie.
Dowiedziałem się ubiegłej niedzieli.
- Co powiedział? - Że ją kocha.
Zechce pani usiąść?
Nie. Chyba słyszę powóz.
Kuzynka nie może na mnie czekać.
Nie ma żadnego powozu.
Proszę usiąść.
Wszyscy kłamali, oprócz George'a.
Panna Honeychurch wychodzi w styczniu za pana Vyse'a.
Panna Honeychurch zerwała zaręczyny.
Odbyło się to taktownie i z dyskrecją.
Chcemy utrzymać to przez jakiś czas w sekrecie.
Jest czas na sekrety i czas na głośne wyznania.
Nie słyszę żadnego powozu.
Proszę usiąść i rozgościć się.
Tak chyba dużo lepiej.
Więc... nie wychodzi za pana Vyse'a?
Czemu? Czemu Grecja?
Po co uciekać na koniec świata?
Masz dość domu, masz dość tego wietrznego zakątka.
Masz dość Freddy'ego i mnie.
Nie mam dość wietrznego zakątka, ale skoro o tym mówimy,
w przyszłości chciałabym częściej bywać w Londynie.
Może wynajmę mieszkanie z jakąś sublokatorką.
Zobaczysz, w przyszłym roku będę zarabiać.
Pisanie na maszynie, to żadna praca.
- Może powiedziałam to pochopnie. - Och, Boże!
Bardzo przypominasz mi Charlotte Bartlett.
- Charlotte?! - Charlotte jota w jotę.
O co ci chodzi? W niczym nie przypominam Charlotte.
- Dawniej nie przypominałaś. - Możemy opuścić budę?
Możemy opuścić budę, Powell?
Powell, ten dom znów będzie wynajęty?
Sir Harry szuka nowych lokatorów.
Szkoda, że Emersonowie wyjechali.
Freddy będzie żałował. I ja także.
- Zatrzymajcie się przy sklepach. - Tak proszę pani.
To byli mili ludzie. Szkoda...
Cała Charlotte?
Lucy zobacz, czy jest u pana Beebe'a?
Pospieszcie się, bo Mary czeka z zapiekanką rybną.
Słyszysz mnie Lucy?
Okłamując pana Emersona
Pan Emerson mówi, że to jego wina.
Powiedziałem mu, by wierzył w miłość.
Powiedziałem mu: "George kochaj i rób co chcesz."
A więc to moja wina.
Dokąd idziesz?
Twoja matka miała podjechać po mnie powozem
Nie chcę, by na mnie czekała.
Gdzie Lucy?
Wsiadaj. Jeśli zmarnuje się zapiekanka Mary będzie rozpaczać aż do piątku.
- Usiądę tutaj. - Nonsens.
- Nie chcę sprawiać kłopotu. - Wiem, że wolisz siedzieć twarzą ku drodze.
Nie chcę mówić o pańskim synu. Zachował się skandalicznie.
Zachował się wstrętnie.
Wcale nie wstrętnie. Tylko próbował, gdy nie powinien był próbować.
Być może "wstrętnie" to za mocne słowo.
- Nie warto o tym rozprawiać. - George zabiera mnie do Londynu.
On nie może tu wytrzymać, więc muszę jechać do niego.
Myśl o zobaczeniu pani.. o otrzymaniu wiadomości...
Proszę nie wyjeżdżać. Nie z mojego powodu. Wyjeżdżam do Grecji.
To przecież wygodny dom. Nie powinien pan!
Dlaczego jedzie pani do Grecji?
Sądzę, że jest pani zagubiona.
Myślę, że prawdziwy powód wyjazdu do Grecji i zerwania zaręczyn,
tak pani Bartlett mi powiedziała - jest taki, że pani kocha George'a.
Cały blask zniknął z pani pięknej twarzy.
Tak jak i z twarzy George'a.
Nie zniosę tego i jeszcze pani płacze. Proszę mi wybaczyć.
Muszę teraz pojechać do Grecji. Bilet już kupiony.
- To niemożliwe! - Tylko jedno jest niemożliwe.
Kochać.... i rozstać się
Pani kocha George'a.
Kocha go pani całą duszą, tak jak i on panią.
Oczywiście, że go kocham.
Co wy sobie myślicie?
- Więc... - Nie. Matka mnie woła. Muszę iść
Oni mi ufają.
Czemu mieliby? Wszystkich pani okłamała....
...Nawet siebie.
Charlotte siadaj. Jedźmy., Powell.
- Tydzień we Włoszech, a następnie w Grecji. - Grecję można odwołać.
- Co?! - Stop!
- Lucy chyba chce nam coś powiedzieć. - Zatrzymać konie!
{y:i}Droga Charlotte, po przerażającej podróży
{y:i}w czasie której nasz bagaż zginął dwa razy {y:i}dotarliśmy do Florencji.
{y:i}Ucieszysz się, że pensjonat Bertolini {y:i}wcale się nie zmienił.
{y:i}Signora ciągle terroryzuje służbę
{y:i}a jej goście to sobowtóry panien Alan, {y:i}panny Lavish, pana Beebe'a
{y:i}I oczywiście Charlotte i Lucy. - Obiecano nam pokój z widokiem.
Tak nie można. Z samego rana porozmawiam z Signorą. Ale nie teraz
To nie fair!
Podczas pierwszej podróży do Florencji trzeba mieć pokój z widokiem.
My mamy widok.
Pocałuj mnie jeszcze.
- Jeszcze raz. - Czytam.
- Co? - List od Freddy'ego.
Co pisze?
Głuptas. Uważa, że to dodało mu dostojeństwa.
To, że wszyscy wiedzieli, że na wiosnę wyjeżdżamy.